13 مه 2025 - یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله Diabetes Care، ارتباط معناداری را بین علائم اختلال در تنظیم سیستم عصبی خودکار (ANS) و پریشانی عاطفی مرتبط با دیابت در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 (T1D) و دیابت نوع 2 (T2D)، نشان داد. این تحقیق دو بخشی، چگونگی ارتباط نزدیک پاسخ ‌های استرس فیزیولوژیکی داخلی با چالش ‌های عاطفی مدیریت دیابت را برجسته کرد.

این تحقیق شامل 556 بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 1 و 299 نفر مبتلا به دیابت نوع 2 بود. شرکت ‌کنندگان، نظرسنجی‌ های آنلاین را برای ارزیابی علائم واکنش ‌پذیری ANS از طریق پرسشنامه ادراک بدن (BPQ)، در کنار ابزارهای معتبر برای اندازه ‌گیری دیسترس یا پریشانی دیابت( DDS-T1برای دیابت نوع 1 و  DDS-17 برای دیابت نوع 2) و همچنین اضطراب عمومی (GAD-7)، افسردگی(PHQ-8)  و اطلاعات جمعیت ‌شناختی تکمیل کردند.

در مطالعه ی اول، بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 شرکت داشتند که میانگین سنی آنها 45.1 سال بود. اکثریت آنها زن (۷۳.۲ درصد) و سفیدپوست (۹۵.۳درصد) بودند. میانگین سطح HbA1c گزارش شده توسط خود افراد، معادل با ۶.۷ درصد بود که بیانگر کنترلنسبتاً خوب بیماری بود و اکثر شرکت‌ کنندگان (۷۲.۵ درصد) از پمپ انسولین استفاده می‌ کردند. میانگین مدت ابتلا به دیابت بیش از دو دهه (۲۰.۶سال) بود. میانگین نمره ی دیسترس دیابت (DDS-T1) در این گروه ۲.۳ بود که نشان دهنده پریشانی عاطفی متوسط ​​​​مربوط به مدیریت دیابت بود.

علائم ANS در دو حوزه اصلی اندازه ‌گیری شد: فوق دیافراگمی (مربوط به عملکردهایی مانند تنفس و ضربان قلب) و زیر دیافراگمی (سیستم‌ های گوارشی و سایر سیستم ‌های تحتانی بدن). میانگین نمرات T پرسشنامه ادراک بدن به ترتیب ۴۸.۹ و۵۰.۶  بود که کمی کمتر یا نزدیک به میانگین جمعیت عمومی(T =۵۰) بود.

در مطالعه ی دوم، که بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲را ارزیابی کرد، میانگین سنی بالاتر بود(۶۰.۲ سال). نسبت شرکت ‌کنندگان زن کمی کمتر بود(۵۸.۷ درصد) و ۸۲.۹ درصدسفیدپوست بودند. سطح HbA1c این گروه کمی بالاتر بود(۷.۰ درصد)، و مدت ابتلای آنها به دیابت به طور متوسط ​​۱۵سال بود. مصرف داروها متغیر بود، به طوری که ۵۱.۸ درصد فقط از داروهای خوراکی، و ۳۹.۹ درصد از درمان ‌های خوراکی و تزریقی استفاده می ‌کردند. نمرات پریشانی دیابت (DDS-17) نیز به طور متوسط ​​۲.۳ بود که باز هم بیانگر پریشانی متوسط ​​بود. نمرات T پرسشنامه ی ادراک بدن برای این گروه ۴۹.۹ (فوق دیافراگمی) و ۵۲.۰ (زیر دیافراگمی) بود که بین گروه‌ ها مشابه بود.

پس از تعدیل برای اضطراب، افسردگی و سایر عوامل مرتبط، این مطالعه نشان داد که نمرات پریشانی دیابت بالاتر به طور قابل توجهی شدت علائم ANS را در تمام حوزه‌ها در هر دو گروه پیش ‌بینی می ‌کند(p ≤ 0.05).شرکت ‌کنندگانی که بالاترین سطح پریشانی دیابت را داشتند، بالاترین نمرات پرسشنامه ی ادراک بدنرا گزارش کردند، که نشان می ‌دهد فشار روانی ممکن است ارتباط نزدیکی با اختلالات در تنظیم سیستم عصبی داشته باشد. به طور کلی، این یافته ‌ها اهمیت پرداختن به رفاه عاطفی در مراقبت از دیابت را روشن نمود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/autonomic-nervous-system-dysregulation-associated-with-diabetes-distress-in-t1d-and-t2d-reveals-study-148129